Informatie

Voor meer informatie over duurzaam ondernemen kunt u zich wenden tot Ingrid Weijer, manager Corporate Responsibility & Innovation: i.weijer@macintosh.nl

 

Je kunt geen omeletje bakken zonder een eitje te breken. Dat zegt eigenlijk alles. Je kunt geen schoenen maken zonder mensen, machines, materialen en energie. Je kunt wel invloed hebben op de manier waarop schoenen worden gemaakt. En dat is precies wat ik de afgelopen vijf jaar heb geprobeerd te doen. Ik begon vanaf nul, wist niets over schoenen (alhoewel ik ze toen ook al droeg) en wist al best wat van MVO of Duurzaam Ondernemen maar niet in relatie tot schoenen (‘Een schoen komt toch gewoon uit de winkel?’). De zoektocht naar het verhaal achter de schoen is zo interessant dat ik nog elke dag, in mijn geval drie dagen in de week, met veel plezier naar mijn werk ga. En deze zoektocht blijft doorgaan. Elke dag veranderen mensen en dingen. In de afgelopen vijf jaar heb ik veel gesprekken gevoerd met onze eigen leveranciers en andere spelers in de keten: we hebben een rundveeslachthuis bezocht en gezien en gehoord hoe een koe in Nederland wordt geslacht, we zijn met dezelfde collega’s naar Urk geweest (schoenen van vissenhuiden). Ik ben naar China geweest om zelf te zien en te ervaren hoe schoenen worden gemaakt. We zijn ook naar één van de grootste chemicaliënbedrijven in onze industrie geweest. En nog veel meer.

 

Wat me toch steeds het meeste is bijgebleven is enerzijds dat er zoveel mensen zijn met passie voor hun werk en anderzijds dat je ‘MVO’ niet zo direct kunt zien of horen. Het zit namelijk vooral in je hoofd en je hart. Het is een gedachte, een mindset. Als iedereen met dezelfde gedachte werkt, dan zou MVO niet nodig zijn. Maar wat is dan die gedachte? Die is er niet. Althans niet één en- dezelfde. We zijn allemaal geboren op een plekje waar we geen invloed op hebben, worden gevormd door onze ouders (of niet), worden beïnvloed door cultuur, politiek, trends en onze directe omgeving. En door geld en status natuurlijk. Heel veel is al voor ons bepaald en doen we onbewust. En dat allemaal samen vormt onze wereld, waarin en waarop MVO zich afspeelt. We zijn hoe dan ook allemaal, vooral indirect, met elkaar verbonden en zijn ook sterk afhankelijk van elkaar. Ik heb geleerd dat alles grijs is, niet zwart-wit. We willen in het Westen graag dingen meetbaar maken, in hokjes plaatsen, beredeneren. MVO is juist grijs, er is geen absoluut goed of fout, het is afhankelijk van de context. En misschien het belangrijkste; wij kunnen het verschil (wel) maken, ook alleen of vanuit jezelf en dan samen. En dan wordt MVO normaal. Eerst het nieuwe normaal en dan gewoon normaal.

 

Ingrid Weijer